دوزبانه بودن به‌خودی‌خود اختلال نیست
کودکی که بیش از یک زبان می‌شنود و استفاده می‌کند، ممکن است در هر زبان واژه‌ها و فرصت‌های متفاوتی داشته باشد. مهارت کودک در همهٔ زبان‌ها الزاماً برابر نیست و این تفاوت به‌تنهایی نشانهٔ اختلال گفتار یا زبان محسوب نمی‌شود.
جابه‌جایی میان زبان‌ها یا استفاده از واژه‌های دو زبان در یک جمله نیز می‌تواند بخشی از تجربهٔ چندزبانه باشد. برای شناخت وضعیت، باید فهم و بیان کودک در تمام زبان‌های مهم زندگی او در نظر گرفته شود. میزان تماس کودک با هر زبان در خانه، مهدکودک و مدرسه نیز روی نمونهٔ گفتار و واژه‌هایی که می‌شنویم اثر می‌گذارد.
منبع: Learning More Than One Language؛ CHSA (وابسته به ASHA)
چه زمانی دربارهٔ ارزیابی بپرسیم؟
اگر در فهمیدن پیام‌ها، بیان خواسته‌ها، ساختن جمله، بازی ارتباطی یا واضح‌بودن گفتار نگرانی دارید، می‌توانید مشورت کنید. توضیح دهید دشواری در کدام زبان‌ها و در چه موقعیت‌هایی دیده می‌شود.
شنوایی نیز می‌تواند بر رشد گفتار و زبان اثر بگذارد. بسته به شرایط کودک، بررسی شنوایی ممکن است بخشی از مسیر ارزیابی باشد. نقاط عطف رشد راهنما هستند و جای ارزیابی فردی را نمی‌گیرند. اگر نگرانی در چند زبان و در موقعیت‌های مختلف دیده می‌شود، نوشتن چند نمونهٔ واقعی از رفتار ارتباطی به گفت‌وگو کمک می‌کند.
منبع: Learning More Than One Language؛ CHSA (وابسته به ASHA)، Speech and Language؛ NIDCD
خانواده در خانه چه کمکی می‌تواند بکند؟
گفت‌وگوی روزمره، بازی مشترک، خواندن کتاب و فرصت‌دادن برای پاسخ‌گویی موقعیت‌های مفیدی برای تمرین ارتباط هستند. خانواده می‌تواند از زبان‌هایی استفاده کند که در آن‌ها ارتباط طبیعی‌تر و راحت‌تر است.
قرار نیست همهٔ کودکان دوزبانه برنامهٔ یکسانی داشته باشند. فعالیت‌ها بهتر است با سن، علاقه‌ها، زبان‌های خانواده و نیاز ارتباطی کودک هماهنگ شوند. پرسش‌کردن، صبرکردن برای پاسخ و بازگویی جملهٔ کودک با شکل طبیعی‌تر، فرصت ارتباط را بیشتر می‌کند؛ لازم نیست هر اشتباه را همان لحظه اصلاح کنید.
منبع: Learning More Than One Language؛ CHSA (وابسته به ASHA)
مشورت برای کودک فارسی‌زبان یا کُردزبان
در گفت‌وگوی اولیه، زبان‌های خانه و مهدکودک یا مدرسه، مدت استفاده از هر زبان و موضوع اصلی نگرانی مرور می‌شوند. این اطلاعات به تصمیم‌گیری دربارهٔ هوم‌ویزیت در دوسلدورف یا جلسهٔ آنلاین کمک می‌کند.
برای شروع، سن کودک، زبان‌های مورد استفاده و یک نمونهٔ کوتاه از نگرانی خود را بنویسید. اگر کودک در خانه و مدرسه رفتار متفاوتی دارد، این تفاوت را هم ذکر کنید. این نوشته آموزشی است و تشخیص پزشکی یا گفتاری ارائه نمی‌کند.